Polsblog



Deel 21, na ruim een jaar...

Ik ben nu ruim een jaar verder en hoe staat het er voor met mijn pols?
Nou, je hoort mij niet klagen want eigenlijk gaat het allemaal veel beter dan dat de artsen mij in Assen op 22 juni vorig jaar hebben verteld. Zij gaven me mee dat mijn pols nooit meer de oude zou worden, nou dat klopt wel. Maar zo erg als ik dacht dat het zou zijn: nee, dat valt mee.
Elke ochtend voelt de pols/hand aan als een stijf (niet meer zo erg als een maand of drie geleden) gebied. Dan moet ik eerst wat oefeningetjes doen om er weer de gang in te krijgen. Ook valt het me op dat mijn linkerhand toch nog vaker dan me lief is wat kouder is...
De hele dag door heb ik lichte tintelingen in het gebied waar het plaatje zit en soms lijkt het wat heftiger dan de andere keer.
In principe kan ik er alles weer mee maar ik heb toch nog steeds niet die kracht welke voor het ongeluk er in aanwezig was. Ook kost het me nog steeds moeite om een dichte vuist te maken en gaat mijn wijsvinger nog steeds niet al te makkelijk mee in het maken van die vuist...
Soms ben ik wel eens benieuwd wat ik allemaal gekunt had als ik die operatie NIET had laten doen. Eigenlijk weet ik het wel: lang niet zoveel als ik nu kan...
Het draaien van de pols zou niet kunnen en duim en wijsvinger zouden nog vast staan (denk ik).
Eigenlijk dus helemaal geen reden voor klagen.



Deel 20, dag 285

Het is klaar: de behandelingen bij de fysiotherapie in Zuilen.
Vorige week vrijdag is het behandelboek afgesloten, zoals dat heet in "goed overleg", en dat is in dit geval ook de waarheid.
Mijn behandelaar, degene die mijn spalken aangemeten heeft, zeg maar: de "pijnbanken": Remco van de therapie, belde me voor een afrondend gesprek. In verband met de Corona ellende moest dit telefonisch gebeuren, direct contact zat er niet in op dat moment.
Ik heb hem, en de therapeute Esmee, vanzelfsprekend hartelijk bedankt voor hun fantastische inzet de afgelopen maanden. Dankzij hun expertise en hulp kan ik mijn linkerhand weer redelijk goed (90%) bewegen.
Of ik wat te "klagen"heb?
Ja, dat kan altijd maar dat zou nu niet terecht zijn.
Er zullen altijd restverschijnselen zijn maar dat is me vanaf dag 1 in Assen al verteld: mijn arm/pols/hand, zal nooit meer zijn zoals voor de val.
Dus klagen heeft geen zin.
Voorlopig zal ik mijn dagelijkse oefeningen moeten doen totdat ik denk dat er geen vooruitgang meer te boeken is. Er ontbreekt nog altijd wat kracht in de hand dus oefeningen zijn nog steeds nodig, evenals het elke ochtend het "ontwaken" van de hand: die is dan ontzettend stijf. Dat moet later op de dag nog een paar keer.
Maar als dat de enige dingen zijn, ik heb verder niet veel pijn aan de pols/arm, dan kan ik er wel mee leven.
Tijd dus om na 285 dagen dit blog af te sluiten, er zullen niet zoveel schokkende dingen meer gebeuren.


Deel 19, dag 251

Tja, vandaag weer een krachtmeting gedaan. Met veel pijn en moeite zit ik nu op 57%, nog ietsje verwijdert van de 60%.
De vraag welke de therapeute en ik zelf stelden: komt dit ooit terug op het niveau van voor de val? Deze vraag is niet zo maar te beantwoorden: hoeveel kracht zat er in de pols/hand, aangezien ik een CVA gehad heb waardoor er zo goed als zeker al kracht minder aanwezig was, maar hoeveel?
Aangezien dat nooit is gemeten is dus maar de vraag hoe ver ik ga komen.
Nu is het wel zo dat die 57% al spectaculair meer is dan de vorige meting: 45% en de eerste meting 34% was.
Alle oefeningen met de attributen werken dus wel anders was ik nu nog niet zo ver geweest.
De komende vier weken ga ik dus op de ingeslagen weg verder.
Voor de rest is er niet zo veel meer te melden.
Het einde van deze blog nadert dus.
Naar het laatste deel: 20


Deel 18, dag 230

Deze week: eindelijk!!!!
Afgelopen maandag de stoute schoenen aangedaan en op de fiets gestapt om naar Karwei te fietsen. Dat viel mee en tegen: mee, omdat ik de handrem links gewoon in kon knijpen, tegen omdat het regende...
Maar het is een bevrijdend gevoel om sinds juni vorig jaar dan eindelijk weer te kunnen en mogen fietsen.
Het is een heerlijk gevoel om weer die trappers rond te pedalen en de wind (en o.k., wel een beetje regen) weer langs je wangen te voelen. Het gevoel weer op de fiets te zitten en je eigen gang te kunnen gaan, HEERLIJK.

Vandaag ook weer naar de fysio in Zuilen, eerst een krachtmeting en het blijkt dat ik ruim 30% vooruit ben gegaan ten opzichte van de vorige meting, nu dus 3 weken geleden. Volgens Esmee, de therapeute, is dat fantastisch en ruim boven verwachting. Ik mag volgens haar trots zijn op mezelf, de verdienste is aan mij omdat ik nauwgezet mijn krachtoefeningen doe.
Vanaf nu ga ik met stap 3 aan de gang: met het blauwe elastiek aan de deurknop en dan 3x per dag in 3x 5 oefeningen: met de linkerhand/arm: van links naar rechts en van rechts naar links, die laatste is het meest zware van de oefeningen.
Ook het 2 kilo gewicht komt nu aan de beurt.
Het wordt dus allemaal nog intensiever om de spieren weer in het gareel te krijgen.
Over drie weken weer een krachtmeting en dan moet ik de 60% minimaal aantikken...
Ik heb dus nog wat te doen de komende weken!

Naar deel 19


Deel 17, dag 217

Vanaf deze week ga ik nu nog 1x per week naar de fysiotherapie in Zuilen.
Vorige week had ik al een brief met opdrachten meegekregen van oefeningen welke ik thuis mag gaan doen: (alle oefeningen dus 2 maal per dag)
1. Dit is een bekend spelletje voor velen van ons, nu is de bedoeling dat ik alle pinnetjes er uit haal met mijn linkerhand en dan een maximaal aantal er in bewaar. Als alle pinnetjes er uit zijn dan moet ik ze met duim en wijsvinger ze er allemaal weer indoen.Lijkt allemaal heel simpel maar mij valt het vies tegen. Ik merk wel dat ik steeds iets makellijker de pinnen er uit krijg, makkelijker in mijn hand opsla en de pinnen er makkelijker in krijg. Deze oefening helt me vooral met het vasthouden van bijv. een schroef.
2. Deze kennen we natuurlijk vooral van een sportschool. Ik moet met de linkerhand het gewicht van 1 kilo (met een rechte en iets achterovergekantelde pols) tillen met de elleboog in de zij. Dan tillen tot halverwege pols-ellebog en dat 10 keer. Daarna de pols 90 graden draaien en nog 10 keer. Dan een 'open' 'hand draaien naar een 'dichte' en ook 10 keer met gewicht.

3. Nee, geen klap van de hamer maar een heel handig hulpmiddel om de pols/hand verder 'open' te draaien. Door het gewicht één kant op te draaien gaat door de zwaartekracht de pols/hand verder draaien. Dat zou ik alleen met spierkracht niet voor elkaar krijgen. Ik gebruik ook vaak een WOK pan en doe dan hetzelfde. De oefening is er ook om er voor te zorgen dat het gewricht gedwongen wordt om weer aan het werk te gaan. Dat is ruim 5 maanden niet of nauwelijks niet gedaan dus is het nu aanpoten om de boel weer draaiende te krijgen. 10 keer achter elkaar
4. De spons, bedoeld om de vingers 'los' te maken en tevens om meer kracht in alle spieren op te wekken. Ook de spieren hebben 5 maanden niets gedaan dus ook die moeten allemaal weer geactiveerd worden. dat is soms frustrerend omdat het 'wakker maken van de hand/vingers' heel vaak nodig is. Zo vaak in knijpen als ik kan
5 Trek elastiek, bedoeld om de arm spieren weer aan de gang te krijgen. Tevens een goede grijpoefening voor de hand. De elastieken heb ik besteld. Er zitten er 3 in de verpakking: licht-middel en zwaar in trekkracht. De rode heb ik na twee dagen aan de kant gedaan, die is veel te slap. De groene gaat goed. Als dat een makkie gaat worden ga ik over op de blauwe. 3x10 maal trekken naar je toe van rechts naar links en van links naar rechts.
Naar deel 18

Deel 16, dag 206

Vandaag is de grote dag: op controle bij dokter Moojen.
Dus al vroeg op pad, richting het Hilversumse dorp.
Ondanks de files in en rondom Utrecht zijn we mooi op tijd in de Clinic aanbeland. De koffieautomaat serveert lekkere koffie en we worden precies op tijd gehaald, helaas niet door Moojen zelf maar door een assistent: Reinier Feitz. Deze heeft de verslagen van de handtherapie in Utrecht al doorgenomen en gaat nog even op een hardhandige manier kijken hoever mijn hand dan wel achterover te krijgen is. Nou, dat valt hem tegen (dat had ik hem natuurlijk ook gewoon kunnen vertellen, maar ja dan geloven ze me toch niet…) Het gaat hem niet ver genoeg en dus eerst maar even drie foto's maken. Het resultaat gaat hij bespreken met Moojen.
Samen komen ze beiden even later de spreekkamer binnen waar wij gezeten zijn.

Als je de foto's naast elkaar ziet, dan pas wordt duidelijk hoe complex de operatie was...
(Klik op de foto voor een vergroting)
Moojen is goedgemutst en vertelt me dat het hem helemaal niet tegenvalt, gezien de operatie die hij gedaan heeft aan mijn hand.
Door de stand van de ellepijp en de ietwat ingekorte rechterzijde (bot doorgezaagd en weer aan elkaar gezet waardoor deze waarschijnlijk ietsje korter is en daardoor mijn hand een afwijking heeft richting duim (naar rechts)) en nooit meer verder achterover KAN kantelen.
Hij vertelt dat er eventueel nog 2 opties zijn om ietsje verbetering te krijgen: plaatje en schroeven verwijderen en de pezen vrij maken en/of de ellepijp wat afschaven waardoor de hand wat rechter komt te staan. Beide oplossingen leveren eigenlijk alleen maar mooiere (röntgen-)foto's op maar bieden niet zoveel verbetering voor de stand van de hand/pols. Met andere woorden: er is niet veel meer te behalen aan verbetering, mijn hand zal nooit veel meer achterover gaan, dus daar moet ik het maar mee doen. Moojen geeft aan dat het belangrijk is dat ik er "mee kan leven" en dat het niet relevant is of het medisch allemaal goed staat.
Veel meer fysiotherapie zal niet leiden tot een betere kwaliteit van bewegen.
Belangrijk is nu om meer kracht te krijgen in de gehele arm en pols.
Dokter Feitz legt nog een aantal dingen uit hoe het zit methet gewricht en nog wat andere dingen. Ik mag over een jaartje of wat beslissen of ik alsnog de nog uit te voeren dingetjes wil laten doen.
We kunnen dus weer terug naar huis, we hebben geen vervolg afspraken meer staan.
Later in de ochtend zit ik bij de handtherapie in Utrecht, zij hebben ook al gelezen wat Moojen vindt van mijn pols.
We hebben besloten om een trainingsschema op te stellen om meer kracht te krijgen in mijn linkerhand/pols. Ik heb nu 34% kracht in mijn hand en dat moet minimaal 60% worden om weer fatsoenlijk op een fiets te kunnen gaan zitten.
Er is dus nog wel werk te doen.
Naar deel 17


Deel 15, dag 185

Vandaag weer een resumé, oftewel samenvatting, van wat er tot nu toe allemaal met de pols is gedaan sinds ik bij de handtherapie terecht ben gekomen.
Op zich gaan alle bewegingen met de hand beter dan 4 weken geleden, rotatie (naar buiten open draaien), vuist maken, hand plat op tafel en de kleine bewegingen van wijsvinger en duim samen: dat gaat allemaal veel beter en volgens schema van de Xpert Clinic.
1 kilo Het blijkt dat er een lichte achteruitgang is in het achterover kantelen van de hand ten opzichte van de meting 4 weken terug, ik kom (zonder dwang) met mijn huidige spierkracht niet verder dan 23 graden en dat was ruim 30 graden.
Dat kan te maken hebben met het feit dat het gewoon niet verder achterover kan, maar dat mag de chirurg bepalen want hij kent de stand van de pols. Het wachten is nu dus op het consult wat ik op 13 januari heb in Hilversum met dr. Moojen.
Verder gaan de bewegingen best wel goed en ga ik nu 1x per dag 3x een gewicht van ongeveer 1 kilo optillen en dan maximaal 15 seconden omhoog houden. Vandaag hebben we de gewichten bij de Action in Maarssenbroek gevonden, dus ik kan aan de slag!
Dat lijkt allemaal heel makkelijk maar dat valt me eigenlijk nog vies tegen.

Naar deel 16


Geplaatst: 17 december 2019

Deel 14, dag 179

Tjonge, hoe snel de tijd soms vliegt...
Morgen alweer 8 weken na de operatie en op de 22e alweer een half jaar verder met de ellende...
22 juni had een feestelijke dag moeten zijn, want wie kan nou zeggen dat je veertig jaar met dezelfde vrouw (waarmee je ook nog op de lagere school alle klassen hebt doorlopen) getrouwd bent? Precies: niet veel! Maar na de eerste feestelijke uren die we met ons gezin doorgebracht hebben, lekker gegeten en gedronken in een restaurant en de avond op een gepaste wijze hebben doorgebracht, de zaterdag als hoogtepunt van die dag: een heus waterfestijn! Onze (klein-)kinderen zijn echte waterratten en alle glijbanen zouden we deze dag gaan testen! De eerste ging goed, de 2e, 3e, 4e, 5e (wildwaterbaan) gingen allemaal goed. De echt 2e glijbaan hebben we (Lana, oudste kleindochter) dus helaas niet meegemaakt...
Over snelheid gesproken: wat 1 seconde allemaal nare conequenties kan geven...
Genoeg, over vooruitgang: dat duurt allemaal wel wat langer: elke dag een aantal keren weer alle spieren in de linkerarm opstarten, alsof ze die dag nog niet gebruikt zijn, bizar!
Ik heb heel veel steun aan mijn therapeuten van Handtherapie Nederland aan de Wallensteinlaan in Utrecht. Zij begeleiden me op een heel goede manier en dagen me elke keer weer uit om een stapje verder te gaan. Zij weten dat mijn breuk niet de makkelijkste is (en tijd vergt) om weer te herstellen. Ik heb aangegeven dat ik heel tevreden ben over mijn herstel, maar zij willen zo ver mogelijk gaan om mijn pols weer in de oude staat te krijgen, volgens hun zit dat er in en moet ik gewoon hun oefeningen blijven doen, en tot nu toe: met een heel goed resultaat!

15e deel volgt





Geplaatst: 6 december 2019

Deel (deze etage bestaat in geen enkel hotel) dag 168

Zeven weken en twee dagen na de operatie in Amsterdam.
Vandaag een fc knudde dag, vannacht was mijn pols gewricht lekker aan het kloppen, wellicht toch de afgelopen week ietsje teveel gedaan? De fysio heeft me gisteren ook weer behoorlijk te grazen gehad, het lijkt wel of ze het fijn vinden de pijngrens op te zoeken. tot overmaat van ramp voelden de vingers van mijn rechterhand ook aan alsof ze aan het slapen waren; lichte tintelingen tot gevolg. Dit weekend maar eens wat rustiger aan doen, is geen gek idee denk ik zomaar.
Het herstel van de pols gaat elke week vooruit, mijn hand kan steeds meer bewegingen maken in alle richtingen. Dat is niet geheel pijnloos en zeker niet als ik bij de fysio ben.
Maar bij alle klusjes welke ik nu doe in ons nieuwe appartement "helpt" mijn linkerhand steeds een beetje meer mee. Het enige wat nog niet zo goed gaat is de kracht, maar volgens de fysio komt dat met een maandje of twee wel weer terug, zie de tabel hiernaast voor een globaal overzicht van wat ik weer zou moeten kunnen na een x-tal weken:
Ik "loop" eigenlijk best wel in de pas volgens de website van de expert clinic; koude belasting, schrijven (links?!), typen, cilinder greep en pincetgreep gaan allemaal boven verwachting. Mijn pols kan nu 34 graden achterover kantelen zonder hulp van de rechterhand, dat is dus ruim 18 graden verder dan 3 weken geleden.
Het scheelt natuurlijk aanzienlijk dat ik rechtshandig ben en niet zoveel 'hoef' te kunnen met de linkerhand. Toch gaat de fysio stug door want het blijkt dat na drie maanden toch heel veel functies weergekeerd zijn.
Nog steeds moet ik een aantal keren per dag mijn hele hand weer 'opstarten', dat zal ook nog wel even blijven: mijn linkerhand is een beetje lui geworden door het gips, het niet kunnen bewegen en de spalk, ruim 4 maanden heeft deze hand "vakantie" gehad en moet nu weer aan de bak!
Inmiddels zijn we overgehuist en kan ik allerlei kleine klusjes doen, dat is wel fijn.
En nu ik sinds een week ook weer mag/kan autorijden ben ik niet meer afhankelijk van een ander (hoewel deze allemaal best bereid waren me overal naar toe te brengen en klussen te doen, waarvoor uiteraard mijn GROTE dank!). Het auto rijden gaat op zich wel goed, fietsen zal pas kunnen als ik weer kracht in mijn hand terugkrijg, kan zomaar nog een maandje of twee tot vier kan duren.
Voor vandaag weer genoeg getypeluteerd

Schoon dagboek op naar deel 14...





Geplaatst: 27 november 2019

Deel 12, dag 159

Wat vaker nu de spalk/braze af, dat is best wel een apart gevoel om na ruim 6 weken zonder zoon geval te mogen lopen, net of je vrijgelaten wordt uit een soort van gevangenis. Nu veel aan het getroffen gebied wrijven om een poging te wagen al het nog aanwezige vocht te elimineren.
In de ochtend, middag en avond, als ik naar de t.v. aan het kijken ben, vooral veel oefeningen doen met de hand, zo langzamerhand beginnen de verschillende bewegingen weer ergens op te lijken. Het is een kleine tegenvaller dat ik elke keer weer mijn arm/pols/hand "wakker" moet maken, het lijkt wel of dat gebied elke keer in een soort van slaapstand schiet...

Het begint op te schieten met ons appartement: de keuken en badkamer/toilet schieten al behoorlijk op en zullen deze week wel af zijn. In de keuken moeten dan nog wel tegels boven het aanrecht komen en daarboven structuurverf maar dat komt wel als we daar wonen.
Woensdag en donderdag wordt de vloer gelegd, vrijdag en zaterdag schoongemaakt, zondag de gangkast er in en dan zijn we ruimschoots klaar voor de 26e.
Lekker op schema dus!
En wat heb ik daaraan bijgedragen?, nou niet zoveel, geveld door griep en stevige rugpijn moet ik alle werkzaamhden aan me voorbij laten gaan. Jammer, want dit is de leukste fase: van een afgebrand dorp naar een mooi appartement...

Volgende dan maar, op naar de grote onbekende....




Geplaatst: 19 november 2019

Deel 11, dag 151

Dinsdag, alweer bijna 5 weken na de operatie.
Achteraf is het makkelijk een koe in de kont te kijken zoals ze wel eens zeggen, maar men heeft wel gelijk: hadden ze maar op 22 juni in Assen besloten om er een hoogwaardige kunstingreep van te maken (dus operatie).
Dat had me toch een slordige drie-vier maanden aan tijd gescheeld.
Secundo chance: 31 juli had een ander ziekenhuis alsnog direct kunnen besluiten een paar spuiten, wat morfine, twee sneetjes, een ijzerzaagje en een plaatje met wat parkers er aan te wagen om het getroffen gebied alsnog in ere te herstellen.
Beide ziekenhuizen hebben waarschijnlijk geen koeien op de afdeling staan.

Aan de andere kant: zou er net zoon kundige chirurg aan mijn hand gewerkt hebben als degene van 3x = scheepsrecht, gedaan heeft?
Mijn ergo therapeut betwijfelt dat ernstig, ik heb de neiging hem te geloven als ik nu zie wat ik allemaal weer kan met het getroffen gebied.
Ik zal eens een opsomming geven, ook al zullen sommige voorbeelden smakeloos zijn:
* Het vasthouden van een potje groenten en de rechterhand ondersteunen met het opendraaien,
* puzzelboekje vasthouden in bad terwijl de rechterhand de gewenste letters op de daarvoor bestemde plaatsen invult,
* (voorzichtig) schoenveters knopen,
* Duster/badjas dichtknopen,
* Rug drogen na douche of bad,
* Rechterarm afdrogen na douchen/badderen,
* (voorzichtig) helpen met een shirt/overhemd aan te trekken,
* Vasthouden van een vork terwijl de rechterhand een stuk (vlees oid) doorsnijdt en met de linkerhand een stukje (vlees of iets anders lekkers) naar binnen schuiven,
* Vasthouden van een winkelwagentje met twee handen,
* Vasthouden van de boodschappenlijst,
* Met twee handen typen/werken aan een computer,
* (voorzichtig) een verfbus (nee geen volle, een laagje maar) vasthouden terwijl de rechterhand lekker verft/schildert(!),
* Vasthouden van een pan terwijl de rechterhand deze met een borstel schoonmaakt,
* Dichtknopen van een broek,
* Bedienen van een lichtschakelaar,
* Boek vasthouden bij het lezen,
* Helpen met sokken aantrekken,
* Openklappen van de laptopdeksel,
* Aansluiten van het oplaad/geluidssnoertje in de laptop en boxje,
* Bedienen van de afstandsbediening van de tv,
* Vasthouden portemonnee bij het betalen, rechterhand haalt het geld eruit,
* Intoetsen pincode op een betaalunit,
* Koffiepad in de senseo plaatsen,
* Theezakje in een kopje hangen,
* Snoepje uit een papiertje halen,
* Samen met rechterhand ritsen dicht en opendoen.

Het lijken allemaal belachelijk kleine dingen, maar dit kon ik toch echt niet tot een week of twee geleden, en er komen elke dag nog dingen bij die ik nu weer kan.
Mijn grootste wens is weer fietsen en autorijden, zodat ik niet meer afhankelijk ben van anderen, hoezeer die me altijd graag willen helpen met van alles.
Maar na het weer "aanzetten" van de motoren die alle bewegingen in de pols mogelijk maken; pezen en spieren weer mobiliseren/activeren zodat mijn hand weer kan doen waar deze voor gemaakt is: bewegen in de ruimste zin des woords!, komt de fase van kracht krijgen in de spieren. Dat is wat me nu nog ontbreekt: de kracht in mijn hand.
Natuurlijk is er veel gebeurd: na de operatie kwam ik erachter hoe zwaar een arm eigenlijk is als er totaal geen leven meer inzit (compleet platgespoten door de verdoving): een grote klomp onhandig stuk vlees: "is dat ook van mij?"
Na een paar uur komt er weer leven in en gaan de spieren weer aan de gang en dan merk je eigenlijk pas hoeveel werk die moeten verzetten om datgene te doen wat je arm zou moeten kunnen.
Nu gaan we vanaf volgende week, na 5 weken moeten de botten weer redelijk goed aan elkaar zitten, langzaam beginnen met belasten van het getroffen gebied en met "krachttraining", ik aan de krachttraining? Dat is als vloeken in een volle kerk.
Maar ik besef me maar al te goed dat het nodig is als ik volgend jaar maart weer lekker wil fietsen.

Dus als je over drie maanden ineens een gespierde tuinslang voorbij zie komen op een e-bike, dan zou ik dat zo maar kunnen zijn.

Alweer aflevering twaalf van dit spannende feuilleton





Geplaatst: 6 november 2019

Deel 10, dag 138

Gisteren "kregen" we de sleutel van ons nieuwe appartement (tegen een niet geringe vergoeding, zo vernamen wij bij de door onze vetbetaalde notaris). Met vrouw en oudste dochter (jongste dochter moest werken en heeft een financiele lening geregeld, dat was haar -ook zeer belangrijke bijdrage, voor ons.) en kleinkinderen het appartement ingewijd en alvast de eerste klusjes gedaan, oudste dochter heeft alvast een donkere kamer een heleboel lichter gemaakt, dat scheelt enorm! Mijn Vrouw heeft een noodkeuken ingericht en verder hebben we een heleboel voorwerk voor vandaag gedaan, zeg maar.
Vandaag stonden 2 zwagers en broer paraat om ons te helpen met de "sloop"werkzaamheden. En wat een werk hebben zij verricht, onvoorstelbaar! Keuken, badkamer en vloer zijn allemaal weg en een groot gedeelte staat al beneden voor afvoer in een container welke vrijdag komt.
En wat heeft mijn handje gedaan?
Vooral niks gedaan en zo moest het ook van onze helpers, elke keer dat ik toch iets wilde doen verwezen zij me naar een stoel met hoge leuningen. Dat was soms best frustrerend want ik ben niet van op mijn lauweren rusten. Maar zoals mijn zus al zei, die even aan kwam om onze aanwinst te bekijken, "jij staat ook altijd klaar voor iemand als er wat moet gebeuren, dus nu staan wij klaar voor jou" (of iets van soortgelijke strekking...)
Tja, dan moet ik dus maar berusten, grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr...
Om een kort verhaal lang te maken: we lopen dus voor op ons schema en dat is best wel prettig. En natuurlijk zijn we de helpers van vandaag enorm dankbaar, meer dan ik hier kan zeggen, waarvan akte.
En toch doet mijn linkerarm nu wel een beetje pijn, twee dagen beuken is niet echt je van het. Maar we zetten door!
op naar nr. 11





Geplaatst: 4 november 2019

Deel 9, dag 136

Vandaag weer eens een horloge omgedaan, sinds 22 juni had ik die in de kast gelegd. Het horloge zit nu niet om mijn linkerhand maar aan de rechter, even wennen...Maar, nu heb ik wel weer de hele dag de tijd onder ogen, en valt het me op dat ik nu ongemerkt veel naar die pols aan het kijken ben, degene dus die ik de afgelopen maanden opgezadeld heb met heel veel extra werk...een beetje verwaarloosd ook wel. En juist nu die veel voor me moest doen...

We zijn weer in het pitoreske -voormalig zelfstandige dorpje aan de Vecht- Zuilen geweest, bij de bekwame handtherapeute. Daar geoefend met een ronde buis met een handgreep er in. Dat heb ik maar heel rustig gedaan want vorige week vrijdag was ik met mijn enthousiasme iets te ver gegaan met de oefeningen. Dat heb ik op zaterdag en zondag moeten bezuren (waar komt dat gezegde trouwens vandaan...?)
Mijn pols werd weer dikker van het vocht, dat is met de spalk goed te zien want de banden daarvan komen ineens niet meer tegen elkaar aan als ik ze om mijn pols span, ik had de banden wel zo geknipt om te kijken of het vocht minder werd, niet dus, eerder het tegenovergesteld...
Vandaag heeft de therapeute weer wat verder geknutseld aan mijn pols en hand om deze weer in beweging te krijgen...Lastig en soms ook een pijnlijk klusje, lastig omdat vier maanden niets doen met een arm/pols dus inhoudt dat spieren verstijft zijn. Om die weer aan de gang te krijgen is er kracht van de therapeute in haar handen nodig om mijn verwaarloosde spieren te reanimeren.
Pijnlijk ook omdat alle spieren aan het werk gezet worden, oftewel opgerekt en ingekort worden. Ook het polsgewricht moet weer geactiveerd worden. Een kunst apart hoe de therapeute dat doet.
Na de behandeling weer naar huis en deze keer minder pijn dan vorige week.
Vanavond onder het tv kijken regelmatig zitten "bidden" (zoals de therapeute dat noemt): vingers tegen elkaar aan duwen dan de handen steeds iets verder laten zakken zodat de vingers vanzelf achterover gaan. Laat dat nou net de bedoeling zijn: vingers naar achteren. Dan moet het gewricht dat ook nog goed vinden en dat trainen we nu dus.
De grote wond geneest nog steeds ongelooflijk snel, het masseren helpt om het littekenweefsel wat soepeler te maken.
Onvoorstelbaar wat er in nog geen drie weken aan vooruitgang is geboekt...
Ik moet nu wel even wat bekennen: ik heb me hier een beetje boos uitgelaten over het Antonius Ziekenhuis, nalatigheid en zo. Dat is deels ook zo maar ik had natuurlijk zelf al veel eerder aan de bel moeten trekken. Toen ik uit het gips ging had ik moeten aandringen op een foto van het getroffen gebied omdat ik al een vermoeden had dat het niet goed zat. Dom van me dat ik dat dan niet gdaan heb.
Met de kennis van nu zal me dat niet meer gebeuren.

aflevering 10 nu gaan lezen





Geplaatst: 30 oktober 2019

Deel 8, dag 131

Nu eens een kort berichtje.
Vandaag weer naar fysio geweest op Zuilen. Oefeningen gaan nu meer pijn doen en dat is normaal want 4 maanden lang hebben sommige spieren en botten geen tot weinig beweging gehad. En dat ga ik nu voelen omdat alles zo langzamerhand weer in beweging gezet moet worden.
Even tussendoor: Fijn dat oudste dochter mij wil transporteren naar en van, is toch wel lekker...
De wond van de incisie om de carpale tunnel wijder te maken is bijna niet meer te vinden, die is heel snel dichtgegroeid en bijna verdwenen. De andere wond van de incisie om het bot door te zagen en daarna het plaatje bevestigen met de 9 schroeven, duurt ietsje langer maar ook dat gaat heel goed.
Ik moet heel eerlijk zeggen dat het met de pijn heel erg meevalt, dat was na de val en breuk 4 maanden geleden wel anders. Toen heb ik weken pijn gehad. Nu krijg ik pijn vooral in de spieren die ik nu weer ga bewegen en dat is een goed teken, er is vooruitgang! De fysio heeft vandaag het polsgewricht ietsje verder gedraaid dan ikzelf voor elkaar krijg met veel druk uitoefenen, dat voelde ik wel. Dat is normaal volgens de fysio omdat het gewricht nu ook weer aan het werk gaat/moet. Ook dat is dus positief: op alle fronten is er dus vooruitgang.
Dat is veel meer en beter dan de 4 maanden hiervoor dat er weinig tot helemaal niets gebeurde omdat ik niet kon bewegen zoals het moet vanwege de verkeerde stand van de pols.
Link naar deel 9...







Geplaatst: 22 oktober 2019

Deel 7, dag 123

Het is precies 4 maanden geleden en was daar plots een plas water op een tegelvloer in een geweldig zwembad welke een 'dramatische' impact had op mijn pols (en mijn verdere doen en laten van mij, familie, vrienden en bekenden).
Op mij, omdat ik vanaf dat moment ernstig werd beperkt in mijn doen en laten oftewel met een sjiek woord: mobiliteitsproblemen had/heb.
Geen fietsen of autorijden. Dus vanaf dag 3 al een probleem: hoe komen we van Land van Saksen bij Assen terug naar huis? Gelukkig kon oudste dochter het stuur overnemen en ons naar huis brengen. Vanaf dag 4 alweer een probleem: hoe kom je in het ziekenhuis voor vervolg afspraken: dan moet je dus een beroep doen op andere mensen (die er gelukkig tot nu toe allemaal helemaal niet moeilijk over doen).
Op mijn familie: ineens zijn simpele dingen ietwat moeilijker: aankleden-douchen-eten (klaarmaken)-boodschappen doen-de klusjes welke ik normaal in huis deed, en ga zo maar even door. Allemaal geen onoverkomelijke problemen maar toch wel soms erg irritant en hier en daar wat langer over doen.
Voor vrienden en bekenden: ineens moet ik op hun een beroep doen om me ergens heen te brengen, gelukkig ook hier: niemand die er een probleem van maakt.


Het zetten van de pols -na de breuk- in Assen, toen stond het weer recht, zoals nu dus...

Tot overmaat van ramp: ons huis verkocht en een appartement aangeschaft waar je wel het nodige in wil doen. Dat doen/werken/klussen, moet je dan aan andere handen vragen want dat het niet gaat lukken met 1 hand wordt al snel duidelijk.
En dan bieden mensen zich spontaan aan om te helpen, dat is dan wel weer heel mooi! Zo weet ik dat het allemaal wel goed komt in het nieuwe onderkomen.

De keerzijde van niet veel kunnen doen: ik heb de tijd om heel veel dingen uit te zoeken op o.a. internet voor de verhuizing, van een heleboel andere dingen: keuken-badkamer-vloer, een (diepte, jawel!) onderzoek naar prijs/kwaliteit verhouding-vergelijken van allerhande dingen, het regelen van diverse zaken, etc.
Het is dus zeker niet allemaal kommer en kwel, dat de breuk van de pols je noodgedwongen tor rust maant op je stoel/bank met je hand.
Achteraf (!) gezien, had ik op dag 39 al moeten beslissen tot het maken van een foto toen mijn pols uit het gips kwam. Dan had ik op dat moment al kunnen beslissen om me te laten opereren. maar ja, je vertrouwt op de kennis en kunde van een ziekenhuis. Achteraf gezien dus niet zo slim van me. Maar, dat had ik met de kennis van nu gedaan. Op dag 88 heb ik gelukkig wel de beslissing genomen om nog een vakantie lang te gaan nadenken over wel of niet een operatie door de trauma arts en op dag 108 de goede beslissing genomen om de operatie uit te laten door plastisch chirurg Moojen.
Vandaag dus dag 6 na de operatie en ik verbaas me erover hoeveel er in die dagen is gedaan en hoeveel vooruitgang ik heb in deze dagen, het is onvoorstelbaar! Noodgedwongen eerder uit het gips op dag 118 vanwege nabloeding heeft ook zo zijn voordelen gehad, absoluut! Dan op die dag een spalk aanmeten en deze regelmatig af doen voor de oefeningen met de hand, resulterende in het feit dat ik drie vingers weer tegen de palm van mijn hand kan krijgen, de pink en ringvinger op eigen kracht, de middelste vinger met een beetje hulp van de rechterhand. De wijsvinger gaat nog moeizaam, de zenuw hiervan is behoorlijk beschadigd volgens de plastisch chirurg en kan nog maanden duren voor het herstel er is...
De therapeuten in Zuilen staan op dag 122 versteld dat ik al zoveel kan met mijn hand. Niet zo gek, als je bedenkt dat met het verwijden van de carpaal tunnel ineens zoveel vocht (er is nog wel wat maar vergeleken met eerder is dat niets) uit mijn hand weg is. Dat is alleen al een heerlijk gevoel en het vooruitzicht van weer kunnen auto rijden en fietsen komt dichterbij!

Vandaag ook gestart met minder medicatie, sommige nog 1x daags (morfine-achtige) anderen nog de helft: paracetamol. Je gaat wel meer "pijnsensatie" beleven, zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen, maar het is -tot nu toe- te doen. De rest wel volledig blijven innemen: ontstekingsremmers etc.
Dus al met al is dag 123 zo slecht nog niet!

Link naar aflevering 8





Geplaatst: 17 oktober 2019

Deel 6, dag 119

Woensdag de 16e gaat het gebeuren in Amsterdam.
Een dag later dan gepland hier dan het verslag van woensdag en donderdag j.l..
Rond 10 uur rijden we met zijn drietjes -vrouw (als morele ondersteuning, in dit geval wel echt noodzakelijk) en dochter (als taxichauffeuse voor de terugweg, ook niet geheel onbelangrijk), plus ikke, zowel lijdend en meewerkend voorwerp- richting Amsterdam, gelukkig geen mega tractoren met ziedende agrariërs (of heten ze nu dan opeens toch weer gewoon boeren zoals vroeger?) op de weg.
Rond 11 uur komen we bij de Xpert kliniek aan zonder haast. Onderweg neem ik nog even de laatste medicatie vóór de operatie in. even vergeten in alle zenuwen. maar goed dat het onderwerp paracetamol in de auto ter sprake komt.
Even parkeren voor de kliniek en daarna aanmelden bij de receptie en we mogen plaatsnemen in de wachtruimte. Een paar zit al een tijdje te wachten zo vernemen we en daar zijn ze niet echt blij mee. Maar ik ben ietsje vroeger dan kwart over elf al aan de beurt, keurig op tijd dus!
Een alleraardigste verpleegkundige heet me welkom, tijd voor mijn vrouw en dochter ye gaan shoppen in de nabijgelegen Zweedse huisinrichter.
"Heeft u een goede reis gehad, geen last van de boeren?", vraagt ze heel geïnteresseerd aan me. Ik beaam de rustige trip (zal voorlopig weer even duren alvorens ik weer zelf achter het stuur mag kruipen) en vergeet te vertellen dat ik een verkeerde afslag heb genomen.
We lopen een ruimte met lockers in.
"Wilt u zich tot op de onderbroek uitkleden? En dan mag u dit mutsje opdoen, dit jasje aantrekken -de sluiting zit aan de achterzijde- en deze sloffen aanschieten, dan kom ik u zo ophalen"
Ik heb inmiddels wel geleerd hoe ik me met 1 hand om kan kleden. Even later schiet ze de 'kleedkamer' weer in en voordat ik het hemd aan kan trekken plakt ze plakkers op mijn lijf welke voor de registratie en andere (ook hier is Big Brother) zaken noodzakelijk zijn.
Onderwijl we naar een bed toe wandelen stelt ze allerhande vragen. Niet onbelangrijk ook: aan welke hand ik een ongerief heb en daar gaarne vanaf geholpen wil worden, tja, ze zullen toch zo maar de rechterhand te grazen nemen.
Een riant "King Size" bed staat al te wachten op me.
Ik mag gaan liggen.
"Ligt u lekker?", vraagt de aardige dame en kijkt dan naar de aangedane pols.
"Hoe is dat zo gekomen?" vraagt ze heel belangstellend.
Ik begin over een 40-jarig huwelijk en een zwembad met iets teveel water op een gladde vloer en dan zit het infuus al in de rechterhand.
Kijk daar hou ik van: afleidende-omtrekkende bewegingen maken om makkelijk een doel -in dit geval een gemene naald in een bloedbaan- te manoeuvreren. Briljant!
Dan wordt er van alles en nog wat uitgelegd terwijl ze de snoeren van die plakkers op mijn lijf aan een apparaat koppelt, vervolgens hoor ik allerlei piepjes en het zuchten van de buurman.
Wacht even, het bed naast me is nog leeg.
Het blijkt niet een puffende buurman met slecht functionerende longen te zijn maar het pompje wat een balg aan mijn rechterarm oppompt.
Bedoeld dus om de bloeddruk in de gaten te houden, hartslag en zuurstof opname wordt ook gemeten want ze zijn ook hier heel nieuwsgierig en willen graag alles van je weten.
Alles gaat goed zover.
Ik zucht van tevredenheid.
Even later komt een bekende loog met de specialisatie Anesthesie in zijn keuzepakket, bij mijn tijdelijke slaapplaats staan die mijn arm 'even' plat komt leggen voor de eerstkomende 12-24 uur.
Dat gaat door middel van een injectie vlak bij het schouderblad. Daar voel ik niets van want middels het infuus in mijn hand geven ze me een heerlijk diepe slaap. Dat gaat allemaal heel snel.
Als ik ontwaak -wat een slaap van uren leek, maar slechts 7 minuten was- voelt mijn linkerarm (ze hebben God zij dank gelukkig de goeie arm/hand uitgeschakeld!) alsof die er niet meer is en heb ik een sling om mijn hoofd liggen. Het is kwart voor twaalf, nog een hele ruk naar kwart voor één, het point of no return, oftewel het moment suprême: de operatie!
Ik voel bij mijn rechterhand nattigheid en roep een langskomende verpleegkundige. Het blijkt dat het dopje van mijn infuus is losgeschoten na de laatste injectie via het infuus met antibiotica.
Het dopje wordt er weer op geklikt en in een recordtempo wordt mijn bed verschoont.
Op mijn vraag "Moet ik nu bijbetalen?" krijg ik als antwoord dat ik nu korting krijg als goedmakertje bij mijn volgende operatie..
Iets over half één komt een aardige dame bij mijn bed staan. Wat komt deze vrouw nu nog doen, ik moet over 10 minuten naar de chirurg toe.
"Ik ben de anesthesioloog tijdens uw operatie, gaat u met mij mee?" en ze helpt me uit bed en ondersteunt me terwijl we naar de OK wandelen, een wandelingetje van maar liefst 2 minuten.
Daar helpt ze mij op een ander bed met een uitzetstuk/plank ter hoogte van mijn linkerarm. Daar aan het einde zit de bekende chirurg Mooje die mij van de ongemakken gaat verlossen.
Een muziekje klinkt uit de luisprekers, niet mijn favo genre.
"We hebben het vanmorgen nog uitgebreid over u gehad", zegt hij breed lachend, terwijl hij me een ferme handdruk (rechts gelukkig...) geeft.
"Hopelijk niets iets waar ik me heel veel zorgen over moet maken?", reageer ik, enigszins uit het lood geslagen door zijn optimistische houding/uitstraling, ik ben nog niet zo optimistisch, alhoewel ik wel alle vertrouwen in hem heb.
"Nee hoor, uitsluitend positief", beantwoordt hij mijn vraag. Gelukkig maar.
Een assistente spant nu een groen laken tussen de chirurg en mij, nu begin ik het toch heeeeeel erg spannend te vinden. Weten ze dan niet meer dat ik niks wil horen of zien van de operatie? Ik had nog zo gezegd...
Ik kan niets zien maar wel luid en duidelijk horen: er worden allerhande materialen aan de andere kant van het groene laken op het uitzetstuk/plank van het bed waarop ik lig neergelegd, moet ik nou toch onderhand aan de bel trekken????
En zet iemand dan die takke muziek uit????
HELLUP!!!!
"Laten we maar beginnen", hoor ik de chirurg zeggen. Het zal toch niet...
Dan staat ineens de anesthesioloog naast me.
"OK, meneer van Engelen, daar gaan we", zegt ze.
Ik hoor de chirurg nog zeggen: "Meneer wil nu wel die verdoving hoor", en ik hoor of zie na zijn wijze woorden niets meer.

Iemand staat zachtjes aan mijn rechterarm te tikken, ik open mijn ogen en zie de anesthesioloog.
"Zo, de operatie is klaar", ik draai mijn hoofd naar links. Daar zit de chirurg triomfantelijk op zijn kruk en draait mijn linker pols met alle gemak rond. Ik voel helemaal niets maar ik lach kennelijk breed uit nu ik zie dat er iets draait wat 4 maanden niet gedraaid heeft! Ook hij lacht naar me en staat op om iets in een pc in te voeren (of zoiets).
Dan helpt de anesthesioloog mij van het bed af en ik roep nog even naar de chirurg en de anesthesioloog "Dank u wel" en verlaat hun domein.
Een alleraardigste verpleegkundige begeleidt me naar een stoel in de bijkomruimte en haalt een lekker bekertje koffie, ik krijg er ontbijtkoek bij en ze laat me rustig bijkomen. Ik moet over van alles en nog wat praten en sommetjes maken, pff, mijn kleindochters zouden zich er voor schamen.
En nog een bakkie koffie met koek, het is nu bijna kwart voor twee en alles is gedaan. Ik kijk naar mijn hand in het gips, deze staat eindelijk weer recht, wat een verademing! De verpleegkundige helpt me met aankleden maar merkt wel dat ik het ook alleen af kan, ik bedank haar en ga op haar aanraden met de lift naar beneden om nog maar een bakkie te halen. Een kwartiertje later komen "de IKEA dames" binnen, we drinken nog wat en gaan huiswaarts zonder files en boze boeren!
Later op de dag komen we erachter dat ik veel bloed, dat was wel verteld dat het zou kunnen gebeuren, maar we schrikken wel.
Gebeld naar de Xperts en we worden teruggebeld wat inderdaad een paar minuten later gebeurt.
De bloeding is normaal geven zij aan, daar komen we de volgende ochtend ook achter, 's nachts heeft het bijna niet gebloed!

Donderdag 17 oktober
Voor alle zekerheid een afspraak gemaakt voor in de middag bij de chirurg in Hilversum over het niet geringe bloedverlies.
Deze moet een beetje lachen bij mijn binnenkomst want hij had het toch gezegd?
Toch is hij blij me te zien en hij geeft ook aan dat het een beste klus was en dat hij zich afgevraagd had hoe hij dit het beste aan kon pakken, mijn arm was bijna niet te bewegen in de door hem gewenste positie om het beste de operatie uit te kunnen voeren.. Hij was ook erg blij (ook voor mij) dat de operatie geslaagd is ook al zullen er wel wat beperkingen blijven: het was een zeer gecompliceerde breuk (ik denk dat ze het gistermorgen over mijn pols gehad hebben tijdens de koffiepauze in de kliniek en de mogelijkheden besproken hebben, toen hij voor de operatie vertelde dat ze het over mij hadden gehad).
Hij vertelt me dat er 9 schroeven en een plaatje
 
 Klik voor vergroting voor de scan
in mijn pols/arm zitten en alles weer zou moeten functioneren en dat dit allemaal niet zo maar los zal laten dus vooral veel oefenen.(indachtig de wijze woorden: vooral doorgaan!!!)
Omdat ik er nu toch ben moet er zo spoedig mogelijk een spalk gemaakt worden en het gips er af. Hij geeft me een hand en wenst mij beterschap en sterkte.
De handtherapeute waar hij me naar verwijst heeft een behandelkamer ietsje verderop in de gang. Zij heeft zelf een klein ogemak aan de pols en kan daarom geen spalk maken.
Zij belt naar de vestiging in Utrecht en daar kan ik gelijk terecht. Mijn privé chauffeuse/dochter brengt me naar Zuilen, daar zit de therapeut al te wachten op me.
Hij haalt het gips en verband er af en laat de wonden zien.
(voor degene met een sterke maag, klik hier om de foto van de hand na de operatie te zien)
Daarna verschoont hij het verband en maakt een spalk. Dat gaat allemaal heel vernuftig en in een rap tempo.
Hij had voor mijn komst bij hem in Zuilen al gelezen in mijn dossier dat het een zeer gecompliceerde breuk was. De plastisch chirurg die mij geholpen heeft 'kikt' op dit soort uitdagingen en wil er dan absoluut er het beste van maken.
Ik was zo maar bij echt een kanjer terechtgekomen, wat een mazzel!
De spalk is klaar en we wandelen de deur uit met allerhande verbandmiddelen naar de auto.
Wat een bewogen twee dagen, waarop meer gebeurd is dan de 120 ervoor. Tot overmaat van ramp heeft mijn jongste kleindochter een scheurtje opgelopen tijdens gymles, zij moet met haar rechterarm voorlopig in het (rode) gips.
Maandag naar de handtherapeut en die gaat me weer mobiliseren.
Eindelijk.
Link naar deel 7





Geplaatst: 14 oktober 2019

Deel 5, dag 115

Vervolg eenarmige bandiet.
17 september wil de trauma chirurg van het Antonius Ziekenhuis in Utrecht mij (eigenlijk is alleen mijn pols van belang) heel graag weer zien om te kijken hoe het er nu voor staat. Wij denken zelf aan een vluggertje: dur in (ja gaat goed meneer, komt u over een halfjaar maar weer terug! Doei) en dur weer uit.

Maar.
Dat ging dus even anders, eerst de gebruikelijke fotosessie bij de afdelingen beelden. Dat neemt altijd wel wat tijd in beslag, dat weet je, dus daar hou je rekening mee. Ben je toch gauw alweer een half uur zoet mee.
Na de fotoshoot de gangen weer door en de trappen op naar boven en melden.
"tja, de arts loopt ruim twintig minuten achter op het langzaamste schema (het lijkt wel een wielerronde, maar daar lopen ze meestal voor op het snelste schema), dus het kan even duren".
Tada, gaat u hier maar zitten wachten tot de arts ergens wat tijd voor u heeft gevonden.
Maar die 20 minuten zijn er nog geen 5 (zou dat al een slecht voorteken zijn?), of we worden door een allervriendelijkste assistente naar een kamertje gebracht, "de arts komt zo bij u.".
Ja, ja dat "zo" kennen we nu wel in een ziekenhuis.

Maar.
Warempel: binnen 5 minuten staat de arts naast me, voelt eens even met beide handen aan mijn pols (heel fijns.) en bromt iets binnensmonds. (maar dat had ik moeten doen van de pijn, niet hij).
"tja, ik behandel mensen en geen foto's, maar heeft u erge pijn", vraagt hij belangstellend. Hij laat blijken dat hij de tijd neemt voor me (das errug fijn).
"eh, ja, vooral als ik dat ene plekje stoot", geef ik aan.
"ik wil u even wat laten zien", en hij loopt naar een andere behandelkamer, met een scherm met daarop 2 van die mooie foto's welke ze beneden altijd zo vakkundig maken.
Daarop is duidelijk te zien op de oudste foto (van 9 juli), dat de stand toen ik het gips aangemeten kreeg in het Antonius, de boel keurig op elkaar staat.

Maar.
Op de prachtige foto ernaast (van 17 september) is dat duidelijk niet meer het geval.
"Ai, foute boel", dacht ik, er niet op gerekend dat het zo fout zou zijn.
"mijn handen jeuken om dit weer allemaal goed te maken", geeft de arts aan.
Nou, ik heb ook wel jeuk gehad in het gips maar nu jeukt het niet meer. Ik geef aan dat ik niet echt op een operatie zit te wachten. Hij geeft aan dat "dat toch de beste optie is en dat het zonde is om voor de jaren die ik nog heb met zoon hand/pols door te moeten modderen".
Das 1-0 voor hem. Ik geef aan dat we nu toch eerst eens met vakantie gaan en we er dan op terugkomen.
We maken dus een afspraak voor na onze vakantie in Drenthe (de vervanging van onze vakantie in Juli, die we af moesten zeggen).
Tijdens de vakantie hebben we het er vaak over gehad, in 1e instantie zei ik volmondig ja, maar al door redenerende kom ik steeds meer op "nee" uit.

 
Foto hiernaast is gemaakt in
Hilversum, de blauwe streepjes
geven ongeveer aan hoe de pols
zou moeten staan.(Klik op de
afbeelding voor vergroting)


Ik besluit een mail naar mijn therapeute te sturen met de vraag of zij ervaring hebben met dergelijke operaties en of ik het moet doen.
Daar zijn ze best wel stellig in: Een operatie in dat gebied is een groot risico en er kan van alles fout gaan maar een operatie is toch echt de enige oplossing, zo wordt het alleen maar slechter en kan het eigenlijk niet langer. Dit wordt alleen maar erger.
Ik besluit dankzij hun advies om er voor te gaan, maar zij geven wel aan dat ik naar een specialist moet gaan die vaker dit soort operaties doet.
Zodoende verwijst mijn huisarts me door naar Xpert Clinic (op advies van de therapeuten).
Twee dagen later zit ik daar al in Hilversum en een diagnose is nog sneller gesteld: opereren. Deze arts, dokter Mooijen) doet niet anders dan dit soort hersteloperaties, hij is dan ook een plastisch pols/hand chirurg.
En dat kan al binnen een week. Woensdag de 16e gaat het gebeuren in Amsterdam. We maken er dan maar een gezellig daagje uit van (als de boeren dat nou ook maar doen met hun protesten en wij op tijd in de kliniek zijn.)
Link naar deel 6






Geplaatst: 19 augustus 2019

Deel 4, dag 59

De foto hiernaast is genomen in het ziekenhuis van Assen, men noemt dit de chinese tractie, om de hand los te trekken van de arm zodat men de botten op de juiste manier tegen elkaar aan kan zetten... Als dat gedaan is wordt de pols in het gips gezet om alles op de juiste plek te houden.

Na 5 en halve week mocht op 30 juli dan 'eindelijk' dan dat gips er weer af.
Ik heb even de ijdele hoop dat ik het gipsen geval mee terug kan nemen naar huis maar die illusie wordt snel verstoord door de gipsmeester (een andere dan de vrouw die me vorige keer zo voortreffelijk geholpen heeft) die een cirkelzaag (een hele kleine hoor.) met dieptemeter (gelukkig maar, hij zal eens in je arm zagen, je moet er niet aan denken..) in het gips zet en op twee plekken (dwars door de namen van dierbaren welke hun naam op het gips hadden gezet) met een jankend geluid door de verharding scheurt. Met een handige tang wordt het gips opengeklapt en daar komt de (biologisch afbreekbare) spalk van het ziekenhuis in Assen weer tevoorschijn. Mijn vrees dat de botten niet aan elkaar zitten wordt ongegrond verklaard vanwege het feit dat ik mijn pols kan bewegen, niet geheel pijnloos maar dat blijken spieren(!) te zijn.
Gif hiernaast: hoera als het gips er weer af mag...
De spalk wordt verwijderd, onder het gemompel van de gipsmeester "ik ken dit helemaal niet en weet niet wat ik hier van moet denken.", kijkend naar de biologisch afbreekbare spalk. Onbekend maakt onbemind zullen we maar zeggen.
De arts welke nu mijn pols komt bekijken trekt een moeilijk gezicht en besluit dan "even te overleggen met de trauma arts".
Even later komt hij terug met de mededeling dat ik doorgestuurd wordt naar een handtherapeut. Ik geef aan dat ik voor diezelfde dag een afspraak heb met een fysiotherapeut met als specialisme pols en hand. Daar gaat hij mee akkoord maar ik moet so-wie-so nog wel terugkomen bij de trauma arts om de pols te laten bekijken.
Ik verlaat de afdeling gipsmodellering zo snel als mogelijk en hoop hier niet meer terug te komen.
Die afspraak met de trauma arts is snel gemaakt en we gaan snel naar huis, mijn zwager heeft ons nu ook weer gereden en dat is toch wel heel erg fijn zo'n vriendendienst.

Thuis weer zonder gips!
Wat een verademing! Zonder poespas onder de douche of in bad stappen.
Nu gaan we weer aan het bewegen.
Ja, dat denk je, maar dat valt allemaal vies tegen.
Ineens voel je spieren welke je al die tijd niet gebruikt hebt (heb ik ze ooit gehad???) en zit er vocht, heel veel vocht (waar komt dat dan allemaal vandaan???) op plekken dat er voor zorgt dat je bewegingen in de arm, pols en vingers moeilijk, zo niet onmogelijk zijn.
Gelijk op 30 juli naar de fysio, daar kreeg ik oefeningen op om thuis te doen en ondertussen pakt de fysio dan even de pijnlijke plekken aan. Wat lekker, maar niet heus.
Ook dan komt ineens tevoorschijn dat de hele arm een behoorlijke opdonder heeft gehad, vooral de schouder blijkt gehavend (de pols wilde meer aandacht, de aansteller.), een onverwachte tegenvaller dus.
Maar ja, er zijn altijd veel ergere dingen moet je maar denken, ondertussen trachtend de hand weer gestrekt te krijgen na ruim 5 weken in een kromme stand gestaan te hebben. maar met enige pijn en moeite lukt dat binnen een week.
Maar een reactie van de hand komt al snel na drie dagen oefenen: op vrijdagochtend is er ineens een enorme bult op de hand: vochtophoping! Met als gevolg dat er niets meer lukt om te buigen.
IJzen is het advies van de fysio en niet zo fanatiek oefenen en inderdaad: aan het einde van de ochtend is de bult van vocht weg en kan ik weer oefenen maar in een rustiger tempo.
Nu, 3 weken nadat het gips is verwijderd, is er dan heel langzaam vooruitgang, te langzaam voor mij, maar de fysio vindt het allemaal redelijk snel gaan.
Ik typ dit vervolg nu met twee/drie vingers, inclusief die van links. Gaat niet altijd goed want het gevoel zit nog niet echt in de vingertop vanwege afknelling door het vocht maar hij doet weer dapper mee!
Ook de schouder gaat weer 90 graden van het lijf af, naar achteren draaien is nog niet pijnloos en de elleboog gaat ook al weer veel beter, dus wat mopperen we nog?
Ik kan nog geen kopje optillen, de kracht is er nog niet, maar daar gaan we nu aanwerken.
Zo langzamerhand krijg ik er wel vertrouwen in dat het beter gaat, hoewel ik nu onder de drugs zit om de pijn te stillen. Pijn voornamelijk in het schouder gewricht. En een beetje in de pols.
Volgende week maar weer voorzichtig proberen af te kicken..
Hier naast de pols zoals deze nu is, weer in redelijke staat, niet alles doet het al maar dat is niet te zien...

Op 13 september hebben we weer een afspraak bij de trauma arts en daar wil ik zelf met de auto naar toe rijden(!), een weekje later willen we nou wel eens echt op vakantie!











Link naar deel 5




Geplaatst: 9 juli 2019

Deel 3, dag 18

Vandaag weer (een beetje gespannen voor de dingen welke wel of niet komen gaan..) naar de afdeling boetseer (hoewel het eigenlijk meer een soort van macrameeen voor gevorderden is.) technieken van ziekenhuis Antonius geweest.
Mijn zwager heeft mijn vrouw en dit slachtoffer getransporteerd naar de parkeergarage e.v. van het Antonius en das wel prettig, lopende ben je iets langer onderweg.
In het pandje aangekomen eerst maar naar de fotografische afdeling geweest en daar weer een paar alleraardigste fotootjes laten maken, ja precies: eentje van die kant, eentje van de andere kant. afijn je kent het wel.
Daarna naar perron 3: gipskamer, ff wachte..nog ff wachten.pffff
En dan wordt mijn naam geroepen door een aardige dame, deze laat me plaatsnemen in een troon. Ze stelt me eigenlijk al min-of-meer gerust: zij denkt dat de pols goed staat "maar dat mag alleen de arts u vertellen", haast ze zich er bij te vertellen.
Ik geloof haar dat ze meent als ze het over de pols heeft maar ook dat alleen de arts dat mag zeggen, deze zit immers een tig-aantal taakgroepen hoger dan mevrouw de gipsmeester.
Deze gipsmeester kent haar vak en geeft allerhande handige tips, terloops geeft ze ook aan dat mijn pols een behoorlijke opdonder heeft gehad door volledig dubbelgeklapt te zijn (achterover dus.) daardoor heb ik nu nog steeds pijn en die pijnstillers echt nog wel nodig zijn. leuk(?) om allemaal te weten.
Ze geeft nog wat tips en gaat dan naar een ander slachtoffer.
Geruime tijd later komt de arts bij ons en geeft het verlossende woord dat de pols afgelopen week behoorlijk goed is blijven staan en een operatie dus niet nodig is.pfffff.
"Drie weken gips, dan halen we het er af als het allemaal goed gaat met de pols, dan vier weken heel rustig aan doen en langzamerhand weer wat gaan bewegen", zo geeft ze aan, en ze loopt naar de volgende (haast/spoedklus) patiënt.
Opgelucht lopen we samen weer naar buiten, een meevallertje dus vandaag!
Maar voorlopig dus nog wel met 1 handje typen. das een tegenvaller, hoewel.
Het kan altijd erger.

Link naar deel 4





Geplaatst: 2 juli 2019

Deel 2, dag 11

Vandaag ter controle van het rampgebied naar het Antonius in Utrecht, oudste dochter rijdt en das wel fijn.. Mijn vrouw volgt op de fiets als de 2 kleindochters op school zijn gebracht.
Auto parkeergarage in en dan door naar de receptie om een pasje te laten maken. Thuis alles afgezocht maar geen pas kunnen vinden (raar, want ik ben toch nog niet zo lang geleden daar in het Antonius geweest.), wel een heleboel andere dingen waarvan we niet meer wisten dat we dat ook nog hadden, (spullen nog uit/van Wehl., wat moet een mens daar nog mee, maar dat is een ander verhaal) edoch, die hebben we nu even niet nodig.
Bij de receptie aangekomen om een nieuw pasje gevraagd. Dan krijg je dus te horen dat ze niet meer met pasjes werken (zoals mijn oudste dochter reeds al opmerkte onderweg in de auto en ik nonchalant wegwuif), dus niet zo vreemd dat ik geen pasje kon vinden. Overigens: wel een uur verspilt want andere dingen die we wel vonden ga je al gauw toch zitten bekijken c.q. doorlezen.

Maar ja, we zijn nu aanbeland in de mallemolen van een ziekenhuis die het allerbeste voorheeft met haar clientèle.
Eerst even langs de fotografische afdeling 8a om een paar 'gewone' fotootjes te maken van de breuk, voor de heb, zeg maar. Daar zijn ze gek op in ziekenhuizen. eentje uit die hoek en nog een paar uit wat andere hoeken en dan krijg je te horen: "hier laten we het bij.", net nu ze zo lekker op dreef zijn.
Bij het bellen voor de afspraak was het niet nodig de verzameling gemaakte fotoos van mijn pols in het ziekenhuis van Assen op te vragen. Ok, dan niet, maar dan mis je wel wat.

Na die afdeling achter ons gelaten te hebben op naar straat 3: de afdeling bandage en gips behandeling. Na het aanmelden mochten we plaats nemen in de wachtkamer, gelukkig met airco, ruik je het angstzweet van elke patiënt (in wording of klaar met iets in het gips) niet.
We werden licht ongerust toen een vrouw welke eindelijk (ik heb drie-en-half-uur!!! zitten wachten!) aan de beurt was om de klapdeuren door te gaan.
Even later werd ik al opgeroepen, slechts 10 minuten wachttijd, maar we gaan niet door de klapdeuren, maar na een schuifdeur! (lichte angst voor de vloer erachter.) rechtsaf.
Daar zit in de gipskamer een vrouwelijke arts ons op te wachten. Na een paar minuten draait ze het scherm dusdanig dat we kunnen zien wat er geprojecteerd is op het scherm. Links de laatste opname en rechts de opname na de valpartij, zeg maar: de meest oude opname. Wij zien dat links het een en ander recht staat, op de rechtse foto is dat niet helemaal het geval.

"Ze hebben de breuk in Assen bijna helemaal goed gezet", zegt de arts, mijn gedachten blijven hangen bij 'bijna' en zie de bui al hangen. "Maar we zijn niet zo blij, want het zou beter moeten", vervolgt ze.
"Zie je wel", denk ik.
"Het komt hier op neer: dit is een zeer gecompliceerde breuk, iemand van 25 zouden we hoe dan ook opereren, iemand van 85 zouden we dit niet aandoen. U bent 64 dus eigenlijk ligt de beslissing aan u. De operatie kan goed gaan maar er kunnen ook complicaties op treden... ik ga met de trauma arts overleggen en ik kom zo terug".
En daar zit je dan met je goede gedrag. een ervaring rijker (er zijn dus vele manieren om iets te breken en dus ook ook zovele manieren om te 'repareren'), een illusie armer (dat zal mij niet overkomen.ja,ja,ja,ja)
Even later is de arts terug en vertelt dat de trauma arts voor de zekerheid een scan wil laten maken, goed plan (indachtig een ziekenhuisopname, operatie en veel ellende) dus gaan we terug naar de afdeling 8a voor weer een fotoshoot, maar deze keer met/in bewegende beelden.
Tja: op die afdeling Photoshop zijn meerdere patiënten die mooie fotoos van zich willen laten maken, dus achteraan sluiten in de rij!
Er komen dames van de catering voorbij en vragen aan ons of we iets willen drinken, ik schud en zeg "nee dank u", de dame kijkt me even aan als of ze wil zeggen: doe maar wel joggie, je zult het nodig hebben...
Sneller dan we verwachten wordt mijn naam geroepen en kan ik de scan in. Dat moet natuurlijk op een speciale manier: op die smalle plank op de buik liggend met mijn 'rampgebied' boven mijn hoofd. Op mijn buik liggen gaat vanwege mijn rugellende nagenoeg niet en mijn arm boven mijn hoofd gaat eigenlijk ook niet. Maar ja, zuster Ellende moet hoe dan ook een scan maken dus gaat ze mij onvrijwillig helpen de juiste positie in te nemen, bwaaaaa.. Gelukkig is de fotoshoot na 2 minuten over en mag ik de plank (geheel in de kreukels) weer verlaten. In de wachtruimte aangekomen neem ik nu toch eerst maar een bekertje koud water.pffff
Terug naar de afdeling bandages en beeldhouwerij met gips.
We mogen gelijk door naar de arts welke nu druk is met 5 patiënten tegelijk welke breuken hebben in allerlei variaties welke met evenzovele kleuren gips worden toebedekt, een leuk kleurtje werkt net zoals een kusje er op geven.toch?
Na een paar minuten loopt ze weg, we kijken nog even naar allerlei slachtoffers welke vakkundig worden voorzien van stijfheidgarantiegips. En kijken elkaar even aan, allebei niet zeggend wat we allemaal denken.
De arts komt terug klikt het scherm aan, draait deze weer naar ons toe en we zien de scan van mijn getroffen rampgebied.
"De trauma arts en ik hebben de scan bekeken en eigenlijk zijn we heel tevreden." begint de arts, ik vermoed dat het woordje 'eigenlijk' iets anders inhoudt dan zij zegt.
"De pols is beter gezet dan we dachten dus een operatie is niet nodig", ze laat precies zien wat ze bedoelt en we begrijpen de scan nu beter. "Maar", (zie je wel dat er toch iets anders bij dat 'eigenlijk' hoort.)
"Dan moet de pols wel blijven staan zoals deze nu staat en daarom gaan we circulair gips zetten om daar voor te zorgen. U krijgt nieuw gips en volgende week moeten de fotoos aantonen dat uw pols nog hetzelfde staat, anders is er toch mogelijk een operatie noodzakelijk".
Pffff, voor nu even saved by the bell, (of. nee toch maar even niet aan denken) dus toch een goede uitslag en tevens een compliment aan het team in Assen van het ziekenhuis.
We worden overgedragen een lange man met een baard. Ik word in een stoel gehesen door die man 'gipsmeester' (staat achter op zijn shirt) en knipt de mooie donkerblauwe laag weg en ziet dan de milieuvriendelijke (want biologisch oplosbaar) gipsspalk zitten, hij kijkt er bewonderend naar. Zoiets had hij nog niet gezien.
Terloops merkt hij op dat hij samen met de arts vanmorgen de opgevraagde fotoos van Assen had bekeken (dus ze wisten dat ze iets zouden missen, ha, ik zei het toch!) en dat ze allebei waren geschrokken van de aard/ernst van de breuk.
Pijn bij deze breuk is heel normaal. ja, ja.
Nu is de keus welke kleur er omheen gaat, ik twijfel...mijn vrouw beslist dat het groen wordt, prima!
Een paar minuten later verlaten we de gipskamer met een afspraak op zak voor volgende week.
De taxi wordt voorgereden door oudste dochter, we hebben er weer een middagje ziekenhuis er op zitten en dan te bedenken dat we nu op vakantie zouden zijn in Limburg...
En nu maar hopen dat het nieuwe gips er voor zorgt dat de breuk blijft staan zoals vandaag.
Link naar deel 3




Geplaatst: 26 juni 2019

Deel 1, dag 5

Probeer eens met 1 hand de normale klusjes te doen: aankleden, wassen, douchen, baden, afwassen, typen, stofzuigen, rommel opruimen, ontbijt maken, koffie zetten en ga zo maar door.
Het gaat allemaal wel maar het gaat wat moeilijker en het duuuuuuuuuuuuuuurt allemaal wat langer!
Gelukkig is mijn beperking maar voor een week of acht, hoop ik. maar ik heb wel meer respect gekregen voor mensen die altijd maar 1 hand ter beschikking hebben om hun dagelijkse dingen te doen.

Hoestgekome?
Nou, er was een zwembad met een apart gedeelte, afgeschermd met schuifdeuren, naar het glijspektakel met verschillende adrenaline verhogende glijbanen waarbij je kon kiezen tussen een makkelijke en moeilijke afdaling al naar gelang van je te wensen 'kick'.
De eerste keer liepen we daar over de vloer in blijde verwachting van het nemen van een spannende hindernis; een glijbaan met 4 personen in een grote knalgele tractorband. Die band was al een spektakel op zich; na de uitvoerige veiligheids instructies mochten we (met veel moeite) plaats nemen. En dan krijgt de band een zetje en glijdt het gevaarte met een noodgang naar beneden. Een noodgang? Jazekers, en zelfs met 1 moment waarbij je denkt dat het hele spul over de kop gaat. dan zakt niet alleen je hart maar ook de rest van je naar je voeten (wegens gebrek aan schoenen)
Om naar het startpunt te komen moesten we aardig wat trappen oplopen, met de band naar beneden gaat in nog geen 5 seconden en dan sta je dus na te trillen bij de uitgang van het bandencircuit, met het besluit dat dit een 1-malige actie was.
Maar goed, dat was dus eerder op de dag, nu zijn we (mijn oudste kleindochter en ik) een paar uur later weer bij die schuifdeuren aangekomen in de stille afwachting van het afdalen op een (niet zo spannende) glijbaan met een band voor 2 personen, dat kunnen we allebei wel aan, hoewel mijn kleindochter daar zelfverzekerder over is dan ik.
Door de openstaande schuifdeur zet ik 1 stap en daar gaat mijn linkerbeen onderuit, gevolgd door de rest van mijn lijf. Het glijspektakel begint dus veel te vroeg en bovendien te onverwachts. Met een harde smak beland ik onvrijwillig op de harde en natte tegelvloer. Ik heb mijn smak opgevangen met mijn linkerhand en dat is nu te voelen.
Ik probeer weer overeind te komen en in een flits zie ik mijn linkerhand, tot vanmorgen zag die er anders uit, zonder een rare kromming, niet zo opgezwollen en met aanzienlijk minder pijn.
Gebroken dus.. Ach, zo voelt dat dus, waar is mijn kleindochter? (later hoorde ik dat ze gelukkig naar haar moeder was gelopen, huilende en geschrokken).
Een vrouw in een bikini knielt bij me neer, nog meer mensen komen 'kijken'. De vrouw stelt zich voor, het woord arts blijft hangen, "aha geluk bij ongeluk" denk ik. ze stuurt iedereen resoluut weg, ruimte om me heen. ze onderzoekt me snel en vakkundig en stelt vast dat er, behalve mijn pols, niets ernstigs is. Ondertussen zijn er 2 badjuffen aangekomen en beginnen met mijn inmiddels, toegesnelde en verontruste, dochter de gegevens door te nemen en de spoedeisende hulp te bellen. Ze doen een badjas om en pakken handdoeken om mij warm te houden en regelen een rolstoel. De arts blijft bij me en spreekt geruststellende woorden zonder vergeten te melden dat mijn pols toch echt gebroken is, daar hou ik wel van; geen valse waarheden.
De 2 badjuffen brengen me via sluip-door weggetjes naar een lift om mij en mijn dochter naar de auto van mijn schoonzoon te brengen, mijn vrouw inmiddels ook gearriveerd.
Met een kwartiertje zitten we op spoedeisende hulp met zijn vieren, er worden foto's gemaakt van mijn pols (volgens de maakster van de foto's is de plek des onheils 'echt kapot'.) ook hier gewoon zeggen zoals het is, daar hou ik van.
Ik heb wel eens de meest angstaanjagende verhalen gehoord over het 'zetten' van een gebroken arm c.q. been en dat leek me absoluut geen pretje, dus begint het angstzweet in druppeltjes op mijn voorhoofd zich te vormen. Nu naar de behandelkamer en wachten op de arts (zij staat te opereren), deze beoordeelt de prachtige landscape foto's en beslist dan wat het vervolgtraject is in de pijnbeleving.
Na ruim drie kwartier komt een lieve, begripvolle en zorgzame assistente binnen, als ik klaag over koude voeten (welke ik nu wel heb.) haalt zij sokken bij mijn dochter en neemt a passant ook een deken mee. Ze geeft extra pijnbestrijding nadat ik aangaf dat het geen pretje is. de pijn daalt daarna, wat een zaligheid zo'n drug.Vanaf nu is zij mijn Florence Nightingale, alleen het hoofdkapje ontbreekt, ze spreekt geen Engels maar Amsterdams met een Drents accent, leuk. O, ja: ze is ook voortvarend, dat is ook fijn.
Na weer een tijdje wachten verschijnt de arts bij mijn rolstoel, zij geeft me geen hand, ziende dat dit gecompliceerd gaat worden (met mijn rechterhand ondersteun ik mijn linker.)
Na mijn vraag of het netjes gebroken is geeft zij als nuchter antwoord, dat wanneer dat het geval zou zijn, zij nu niet hier hoefde te zijn. Dan kon de gipskamer het ook wel zonder haar af, kijk daar wordt je niet vrolijk van (indachtig de meest verschrikkelijke pijnlijke ervaringen van anderen over botbreuken en het 'zetten' er van.) maar je weet gelijk waar je aan toe bent. Ik word op een behandelinggevalbed gelegd en er wordt een echo van het rampgebied gemaakt, een scheur/breuk wordt voor de buitenwereld zichtbaar..de ahs en ohs zijn niet van de lucht...
Nu krijg ik van deze arts een plaatselijke verdoving in het getroffen rampgebied en gaat de verpleegkundige aan de gang met een Chinees martelwerktuig. Een kous wordt over mijn pols gerold tot aan de elleboog. Mijn drie vingers; duim-wijsvinger en middelvinger worden in een apparaat gezet, mijn elleboog wordt achter een stang vastgezet en heel langzaam wordt het zaakje uit elkaar getrokken. Dat geeft gek genoeg al heel wat verlichting en minder pijn. Zo blijf ik een minuut of wat liggen in spannende afwachting van wat komen gaat.
Een tweede verpleegkundige komt de ruimte binnen en knielt voor me neer naast het behandelbed. De arts pakt mijn pols ver van de breuk vast en de vertrouwde verpleegkundige doet haar best mijn getroffen rampgebied in toom te houden en heel langzamerhand verenigen ze met zijn drietjes de gescheiden botdelen weer met elkaar. Ik voel wat verschuiven in mijn pols maar niet echt pijn (oh, heerlijke drugs, meer, meer meer). Dan schuift men de kous over de breuk en begint men "milieuvriendelijk, want biologisch afbreekbaar" (blauw) gips te boetseren rond het rampgebied.
Nog even met de echo kijken (er komt ook nog een expert kijken) en ze zijn het er over eens dat de breuk 'mooi' gezet is. Das dus een geruststelling maar voor de zekerheid moet toch nog even een 'echte' foto de doorslag geven. Ook die keurt men goed dus kan ik weer huiswaarts: dat wil zeggen, naar ons vakantieverblijf.
En nu zit ik dus met 1 hand dit stukje te typen, een ware hel. hoewel; de pijn van een gebroken pols, das toch andere koek.

Volgende, deel 2 dus!

Linken naar delen

Klik dan op bijv. Deel 1
en zo verder!
Deel 1 dag 5 26-06-2019
Deel 2 dag 11 03-07-2019
Deel 3 dag 18 09-07-2019
Deel 4 dag 59 19-08-2019
Deel 5 dag 115 14-10-2019
Deel 6 dag 119 17-10-2019
Deel 7 dag 123 22-10-2019
Deel 8 dag 131 30-10-2019
Deel 9 dag 136 04-11-2019
Deel 10 dag 138 06-11-2019
Deel 11 dag 151 19-11-2019
Deel 12 dag 159 27-11-2019
Deel 13 dag 168 06-12-2019
Deel 14 dag 179 17-12-2019
Deel 15 dag 185 23-12-2019
Deel 16 dag 206 13-01-2020
Deel 17 dag 217 24-01-2020
Deel 18 dag 230 06-02-2020
Deel 19 dag 251 27-02-2020